«راضيه شيرمحمدي» يکي از بانوان ورزشکار استان است که مقام هاي دومي و سومي انفرادي و تيمي مسابقات تيراندازي جهاني ايتاليا و چک و مدال طلاي مسابقات آسيايي گوانگجوي چين در سال ۸۹ را در کارنامه دارد.

سال گذشته وي و «زهرا جوانمرد» نمايندگان خراسان رضوي در مسابقات پاراالمپيک ۲۰۱۲لندن بودند که متأسفانه در بخش انفرادي از رسيدن به مرحله يک هشتم نهايي تير و کمان پاراالمپيک بازماندند. اما «شيرمحمدي» در بخش تيمي توانست مدال برنز پاراالمپيک لندن را کسب کند. ۱۵ماه قبل کاروان پاراالمپيکي استان قبل از اعزام به لندن ديداري با استاندار وقت (صلاحي) داشته اند که در آن جا وي به ورزشکاراني که مدال کسب کنند، قول هايي داد که متأسفانه پس از گذشت بيش از يک سال نه تنها اين وعده ها محقق نشده که همان طور که رئيس هيئت ورزش هاي جانبازان و معلولان در همين صفحه اعلام کرده بود، هيچ تقديري هم از مدال آوران خراساني انجام نشد؛ اين در حالي است که در ديگر استان هاي کشورمان مراسم تجليل و تقدير براي ورزشکاران پاراالمپيکي برگزار شده است. به سراغ «راضيه شيرمحمدي» رفتيم و با وي هم کلام شديم.

شيرمحمدي به خراسان مي گويد: حدود ۱۱ماهي به دليل تولد فرزندم از تمرينات دور بودم. اما از هفته آينده تمرينات خود را براي حضور در مسابقات گوانگجوي کره جنوبي شروع مي کنم. تنها مشکل، نگهداري از فرزند خردسالم است که بايد مشکلم حل شود.

وي با بيان اين که اردوهاي تيم ملي از ماه آينده شروع مي شود، اظهار مي کند: با رئيس انجمن تيراندازي با کمان معلولان کشور صحبت کردم و آن ها در تيم ملي به حضورم اعلام نياز کرده اند و قول مساعد هم براي حضورم در اردوي تيم ملي داده اند. نظر مسئولان فدراسيون هم بر اين است که تمريناتم را قبل از برگزاري اردوهاي تيم ملي شروع کنم.

وي در پاسخ به اين سوال که آيا هنوز براي مکان تمرين در مشهد با مشکل رو به رو هستيد، افزود: ۱۱ماه است که تمرين نکردم. ابتدا بايد کار با وزنه را شروع و سپس تمرينات تيراندازي را دنبال کنم. بايد ببينم چه مکان مناسبي براي تمرين مي توانم انتخاب کنم. هرچند که تا يک ماه آينده اردوهاي تيم ملي شروع مي شود و به تهران سفر مي کنم.

وي درباره مسابقات پاراالمپيک ۲۰۱۶ مي گويد: يکي از مهم ترين برنامه هايم گرفتن سهميه پاراالمپيک ۲۰۱۶ است که تمام تلاش خود را براي حضور در اين رقابت هاي مهم به کار مي گيرم. فقط اميدوارم همانند گذشته جايگاهي در تيم ملي داشته باشم.

وي همچنين در پاسخ به اين سوال که آيا وعده هاي استاندار وقت (محمود صلاحي) و اداره کل ورزش و جوانان در زمينه تجليل از مدال آوران پاراالمپيک عملي شده است يا نه، اظهار مي کند: استاندار وقت قبل از اعزام کاروان به لندن قول اختصاص يک باب واحد مسکوني (مسکن مهر) به مدال آوران را داد اما متأسفانه استاندار تغيير کرد و پيگيري هايمان با اداره کل ورزش و جوانان و هيئت جانبازان و معلولان هم به نتيجه نرسيد و به ما گفتند که خودتان پيگير باشيد و ما هم به اين بدقولي ها عادت کرده ايم. متأسفانه در مشهد هم بعد از مسابقات هيچ تقديري از ورزشکاران جانباز و معلول نشده است. هرچند که ما دنبال اين تجليل ها نيستيم و کار خودمان را دنبال مي کنيم، اما مطمئنا هر ورزشکاري نياز به روحيه و انگيزه دارد تا بهتر بتواند براي استانش مقام کسب کند.

وي در بخشي ديگر از سخنان خود به مشکلاتي که در رشته تيراندازي با کمان، با آن رو به رو است اشاره مي کند و مي افزايد: رشته ورزشي تيراندازي با کمان ورزش راحت تري نسبت به ديگر رشته هاست.

من قبلا در رشته واليبال نشسته کار مي کردم که آسيب ديدگي در اين رشته خيلي بيشتر از ورزش تيراندازي با کمان است و اگر ورزشکاري در تيراندازي با کمان اصولي کار کند هيچ آسيبي نمي بيند. با اين حال مسائل جانبي در اين رشته ورزشي خيلي ما را با مشکل رو به رو کرده است.

به عنوان مثال وقتي که تير مي اندازي بايد فردي باشد که تيرها را از سيبل بکند و براي ما بياورد. يا پس از تمرين بايد چشم انتظار باشي تا کسي بيايد که وسايل تمرين را جمع کند. حتي رفت و برگشت ما به محل تمرين هم خيلي مهم است و اين مشکلات جانبي خيلي ما را اذيت مي کند و با وجود اين باز هم ورزشکاران معلول با انگيزه به تمرينات خود ادامه مي دهند و در مقايسه با افراد سالم به جز هزينه وسايل تيراندازي هيچ مشکل ديگري ندارند...

هرکسي مي آيد وعده مي دهد، بعد هم فراموش مي کند!

وي در پاسخ به اين سوال که وضعيت تيراندازي با کمان استان در چه سطحي است و آيا با هيئت تيراندازي با کمان هم همکاري داريد يا نه، مي گويد: راستش زياد در جريان وضعيت تيراندازي با کمان استان نيستم و بيشتر با تيم ملي کار مي کنم. حدود ۵سال است که ديگر حتي با هيئت تيراندازي با کمان استان هم همکاري ندارم و بيشتر با فدراسيون و هيئت جانبازان و معلولان همکاري مي کنم. بحثي که وجود دارد اين است که هر فردي که رئيس هيئت تيراندازي با کمان مي شود، در ابتداي کار قول و وعده هاي خوبي مي دهد، اما در ادامه هيچ وقت اين وعده ها عملي نمي شود، زيرا فردي که رئيس مي شود، تخصصي در اين رشته ورزشي ندارد و شرايط ورزشکاران را درک نمي کند. راضيه شيرمحمدي همچنين در پاسخ به اين سوال که چه توصيه اي به افراد معلول داريد که خود را باور داشته باشند و در عرصه هاي مختلف به خصوص ورزش موفق شوند، مي گويد: در درجه اول نقش پدر و مادر در برخورد با فرزند معلول خيلي مهم است. همه مسائل به تربيت و نوع نگاه خانواده ها بر مي گردد. به عنوان مثال پدر و مادرم در زمان کودکي با من همانند بچه سالم برخورد مي کردند، حتي براي رفتن به مدرسه مجبور بودم به تنهايي مدرسه بروم. هرچند که بعضي مواقع به من کمک مي کردند اما پدرم مي خواست که اراده ام قوي شود اگر آن تربيت و نوع رفتار با من نبود، قطعا الان نمي توانستم با اراده ورزش قهرماني خود را دنبال کنم. وي اضافه مي کند: خيلي ها در حال حاضر به من مي گويند که چه طوري با اين وضعيت بدني و تأهل در مسابقات حضور پيدا مي کني؟ اما من اين توان را در خود مي بينم که حتي با داشتن ۲فرزند باز هم به ورزش قهرماني بپردازم. معتقدم برخورد درست خانواده ها باعث مي شود که فرزند معلول به باور لازم برسد و بتواند در عرصه هاي مختلف به خصوص ورزش بدرخشد.